Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Toen de jongen in hare armen lag, was het eerste, wat zij zuchtende tot mij zeide: „Ach, August, mijn zoon moet eenmaal een tweede Wagner worden ! Dat werd een idéé fixe. De bengel werd van kindsbeen at door de moeder voor kunstenaar gedrild, en hoe meer ik daartegen uitvoer, des te eigenzinniger verschanste hij zich achter mama, die hem zulke heerlijke dingen van zijn toekomstigen roem vertelde. Xu, de ellende was bezegeld, toen de slungel inderdaad een weinig talent voor muziek openbaarde. Onzin, het was volstrekt niet der moeite waard. Maar Elly verstond de kunst het op te hemelen en electrisch te verlichten, Elke toonschaal, welke hij aframmelde, was iets verhevens. De jongen zelf raakte natuurlijk geheel in de war onder dien eeuwigen wierook, welken de verblinde moeder het toekomstig genie reeds in de luiers strooide. Hij gaf zich het air van een muziekenthusiast, wilde niets leeren, liep alle concerten af, in één woord, het zaad droeg vruchten. Gij hebt gedeeltelijk den strij bijgewoond, Wigand, gij kent ook de zenuwtoevallen, welke Elly met virtuose stiptheid kreeg, als ik mij met kracht verzette; dat heeft mij eindelijk gedwee gemaakt. Ik gaf mijn toestemming, dat Joel zich op de muziek zou toeleggen. Vier jaren lang heeft hij nu Conservatoire en muziekschool bezocht, hij en Elly zijn ook van zijne onsterfelijkheid volkomen overtuigd, — ik niet. Hij speelt, zooals duizenden anderen spelen, heel aardig, heel geniaal met golvende lokken en sterke beweging in armen en handen, — maar het spel van een kunstenaar van Gods genade is het in de verste verte niet. Hij componeert ook. Moeder vindt het betooverend en hemelsch, de lui, die goede dines bij ons gebruiken, applaudisseeren zich de handen stuk, omdat zij dan spoedig weder genoodigd worden, en de onderwijzers, die de vlam van het genie achter het voorhoofd van mijn spruit voeden, worden ongehoord betaald en verzekeren dientengevolge alles, wat de verblinde moeder hooren wil.

Sluiten