Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een roman schrijven of verzen dichten kon; hij beu onderde in oprechtheid het talent van den pleegbroeder en was verrukt over hetgeen hij voortbracht. Hij begreep er niets van, maar het beviel hem, en hij luisterde met diepen eerbied, als Joël op zijn hartstochtelijke, ongeduldig haastende manier op de vleuge -

piano fantaseerde.

Het geheel zichzelf bewuste, zekere, zich gemakkelijk bewegende voorkomen, de schoonheid en eigendommelijkheid van den jongen man maakten een geweldigen indruk op hem van stonden aan, dat hij den verwenden knaap voor het eerst leerde kennen. Hij was veel te bescheiden, had te weinig eigenheide om in het algemeen een maatstaf tusschen hem en

zichzelven aan te leggen.

Hij wist toen ter tijd nog geen onderscheid tusschen aanmatiging en zelfbewustzijn te maken, en dewijl hij zelf zoo stijf, zoo schuchter en hoekig was, maakten zelfs de ongemanierdheden en onaardigheden van Joel diepen indruk op hem, dewijl zij meestal met overbluffende oorspronkelijkheid ten tooneele gevoerd

werden. ,

Alle andere knapen, het gansche huisgezin van den Geheimraad huldigden den aardigen jongen, hij verlangde het op zijn onverschillige, overheerschende manier en het geschiedde. Reeds in de dansles w as hij de held van den dag, de meisjesharten voelden zich tot hem getrokken, onverschillig of hij ze begeerde, terwijl Wigand, nauwelijks opgemerkt, de wezenlooze schaduw naast den jongen zonnegod was. Hij was het zonder wangunst, hij verheugde zich van harte in den zegetocht van zijn pleegbroeder en vond dat het \ an zelf sprak, dat hij naast dezen jongen heros een armzalige rol speelde.

Joël merkte het met zekere ontroering op. i-ven onbegrijpelijk als het Wigand was iets op kunstgebied voort te brengen, even raadselachtig was het Joël, hoe een mensch zóó zich zelf kon verloochenen. Die zelt-

Sluiten