Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Moeder Hagen maakte een beweging met de hand, welke bijna iets verachtelijks uitdrukte.

„Snakken, mijn lammetje! Als mijn Krischan met zoo'n kleine bloempot veel opheeft, en hij bang is, dat de twijgjes te snel opschieten, en later noch bloesem, noch vrucht dragen, dan zet hij ze uit de zon! Het schelle licht is niet noodig voor het gedijen, maar wel een goede verpleging en oppassing!"

„Goede verpleging!" Erika schudde peinzend het hoofd, zij dacht niet aan de bloemen in Krischan Hagens broeikast, maar uitsluitend aan de zinspeling, waartoe zij zooeven ongevraagd dienen moesten. „Wie zou beter kunnen verplegen en oppassen dan de liefde!"

„De liefde, ja, de liefde, beste juffrouw, dqch alleen die ernstige liefde, welke uit trouw en eerlijkheid is samengesteld!" En moeder Doortje hield beschuttend de hand boven de oogen en keek als bij toeval in de richting van den boomgaard, door welks traliedeur kort te voren Wigand snel was genaderd. „Wien de hel mooi uit de oogen kijkt, draagt geen hemel in het hart, in den Baron daarentegen, daar is geen giftige wórm aan de menschenbloem gekomen!"

Erika ontstelde hevig en staarde de spreekster eensklaps aan, alsof zij uit een zwaren droom ontwaakte. Thans begreep zij, waar vrouw Hagen heen wilde. Alsof plotseling de grond onder hare voeten brandde, raapte zij haar snijwerk bij elkander, wierp het meedoogenloos in de mand en snelde zonder te antwoorden weg.

De oude volgde. Zij keek naar den hemel, welke al donkerder en donkerder werd en aan welks horizon de wolkenmassa zich gaandeweg dreigender verhief. Reeds stak de wind op en joeg zwoele golven welriekende geuren van de bloembedden vóór zich uit.

Het was ten hoogste tijd, indien Doortje het dorp nog wilde bereiken, om Ali tegen het gehate weerlichten door gordijnen vóór de vensters en liefdevol ronddragen te beschutten.

Sluiten