Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De dames zaten over haar werk gebogen; Mevrouw Koltitz sprak nooit veel, doch ook Erika was in 't oogloopend stil, ternauwernood gaf zij, als uit een droom opschrikkend, nu en dan een verstrooid antwoord. Zij liet evenwel van tijd tot tijd het hoofd op de hand rusten en keek in gedachten verzonken naar buiten in de al dieper en dieper dalende schaduwen. Dan schitterden hare oogen als verheerlijkt, en over haar aanvallig gelaat lag een uitdrukking van geestvervoering, welke de Overste onverklaarbaar en nieuw aan haar vond.

Wigand deed zijne dagelijksche avondronde door de stallen. Joel had, slecht geluimd, geweigerd hem te vergezellen, en daar Landen het had opgegeven tegen voorbedacht verzet te strijden, had hij hem aan zijn lectuur overgelaten.

Eikhoff las een Franschen roman, en daar die hem zijn „verloren paradijs" buitengewoon levendig in het geheugen terugriep, behandelde hij zijn omgeving onaangenamer dan ooit. *

Koltitz had den jongen man een tijd lang zwijgend gadeslagen. Thans sprak hij hem aan.

„Joël, weet je, dat ik je heden avond onbegrijpelijker vind dan ooit?"

De aangesprokene hief achteloos het hoofd op. „In welk opzicht?"

„Kijk eens even om u heen ! Je hebt volstrekt geen gevoel voor de verbazende betoovering van de stilte van dezen avond. Zooals hier scheen de maan in Hundings hut en bezielde Siegmund tot het voortbrengen van de wegslependste, betooverendste tonen, welke ooit een genius aan de wereld deed Jiooren —- tot het lied der liefde! Voel je je, bij den aanblik van dezen door de maan verlichten nacht, niet gedrongen en gedreven, ook naar de viool te grijpen, en je genie de vleugelen te laten uitslaan, om een beeld in tonen te schetsen, dat we allen den indruk krijgen, dat het is alsof de hemel de aarde stil heeft gekust?"

Joël wierp een korten, onverschilligen blik naar

Sluiten