Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Mijn man laat je hartelijk groeten en je een voorspoedige reis toewenschen!"

Joel maakte haastig een buiging en kuste de hand van Mevrouw de Overste, ook de bevende vingertjes van Erika trok hij met veelbeteekenenden druk en blik aan de lippen. „Mocht mijn vertrek van hier voor goed zijn, dan reken ik er vast op, de dames zeer spoedig en voor tamelijk langen tijd in de residentie terug te mogen zien."

Opnieuw liet hij zijn blik vlammend op het jonge meisje rusten, daarop wendde hij zich naar de deur. Erika volgde hem als in droom.

„Allerliefste Muze, vergeet me niet," fluisterde hij haar toe; „zorg gij er voor, dat we elkander wederzien, Erika!"

^ Het bloed schoot haar in de wangen, „Je vergeten ?

Nimmer, Joël!"

Eikhoff trad dicht naast haar, en terwijl Mevrouw Koltitz naar de handbagage omkeek, drukte hij iets in Erika's hand.

Zij kromp ineen en verborg het in haar zakdoek.

Daarop sprong Joël in het rijtuig, nam den hoed af en zwaaide dien, doch niet als iemand, die tot zijn ernstig zieken vader huiswaarts geroepen wordt. De paarden begonnen te trekken, en in een snel tempo rolde het rijtuig de nevelgrauwe heide op. Wigand was nergens te zien.

Erika stond alleen in de veranda en staarde roerloos het rijtuig na, tot het in de verte achter het houtgewas des dorps verdween.

Tranen rolden over hare wangen.

Had hij zich toch nog maar een enkele maal omgewend en haar een vaarwel toegewenkt, — doch hij had het veel te druk met het in orde brengen van zijn bagage. Ook voor hem was alles zoo onverwachts gekomen, en dat hem het afscheid zwaar viel, las zij toch in zijne oogen.

Het jonge meisje liet diep zuchtende den blik op

Sluiten