Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

denken. Men zag haar weinig. Zij zat óf aan het ziekbed van haar vader, hem voor te lezen, patience met hem te spelen, óf met hem te praten; sliep de Overste, dan trok zij zich haastig in haar kamer terug of zat eenzaam in het pompoenen prieel, om te schrijven

Wat?

Moeder Doortje had aanvankelijk vermoed, dat het brieven aan den Heer Eikhoff waren; een paar dagen later evenwel had zij Wigand vergenoegd toegefluisterd: „Ze schrijft in een boek! Brieven zijn het niet!"

Eerst na eenig nadenken werd het hem duidelijk, wat de oude vreest. Hij glimlachte, doch haalde desniettemin diep adem. Neen, zij schreef hem niet en ook Joël vond geen tijd om iets van zich te laten hooren.

Zonderlingerwijze zag Erika er noch treurig noch kwijnend uit, en toen Landen haar frisch en blozend vóór zich zag, met een zoo stralende, bijna bezielde uitdrukking in de heldere oogen, kwam eensklaps de gedachte in hem op: Zou je je wellicht ook vergist hebben ? Koestert zij toch geen diepere neiging voor hem?

In zulk een oogenblik bruiste hem het bloed, als in een zwijmel van zalige verrukking, sneller door de aderen, en het groene rijsje der hoop, dat re'eds mat en dieptreurig de blaadjes had laten hangen, richtte zich weder frisch op en zoog nieuwe levenskracht uit dezen vluchtigen zonneschijn.

Dan liep hij doelloos en rusteloos door de zonnige velden, en de gedachten dwarrelden hem door het hoofd, als de bijenzwermen om het roode heidekruid.

Zou het mogelijk zijn, dat zich alles nog ten goede wendde, dat noch schaduwen noch giftdroppels Erika's vrede en geluk in gevaar brachten, dat haar vader juist geoordeeld had, toen hij beweerde, dat haar gezond verstand zich instinctmatig onttrekt aan een liefde, welke niet echt en waar, maar ijdel klatergoud is?

Bijna scheen het zoo.

Sluiten