Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zich als iemand, die verlegen en doelloos de wereld inloopt.

Erika keek hem na, eerst verlegen, daarop als eensklaps ontsteld.

Voor de eerste maal was zij te moede, als had het gelaat van den jongen man haar een geopend boek toegeschenen. Zij las daarin, maar wat zij gelezen had, deed haar hart van diepe, medelijdende smart sidderen.

Zij vermeed het sinds dat uur, met hem alleen te zijn. Dat liep niet in het oog, want Landen werkte, door koortsig ongeduld gefolterd, met inspanning van alle krachten, met de grootste belangstelling en onafgebroken. Het was als deed hij het mogelijke om het goed op meesterlijke wijze te beheeren, ten einde Erika's eigendom niet alleen in stand te houden, maar ook nauwgezet te vermeerderen.

En Erika trok zich meer en meer in de eenzaamheid van haar kamer terug; een nieuwe trek van haar karakter sprong plotseling in het oog, namelijk een milde, nadenkende geest, welke met het zwarte rouwkleed maar al te zeer in overeenstemming was.

Evenals Wigand daarbuiten op het veld, in bosch en tuin, zoo arbeidde Erika met rustelooze bedrijvigheid in huis, tot stil genoegen der moeder, die niets beter en passender voor een jong meisje oordeelde, dan grondige kennis en ervaring van het huishouden.

Ook Landen merkte het met stralende oogen op. Beiden hadden onbewust de gewaarwording, thans alle krachten dubbel te moeten inspannen, om Ellerndörp, uit eerbied voor het aandenken van den vader, op een onberispelijke hoogte te houden! En toch gingen zij elkander met voordacht uit den weg.

Zij gevoelden, dat er een onzichtbaar, brandend iets tusschen hen bestond, waartegen niet te strijden viel.

De onbezorgde, opgewekte verkeerstoon tusschen hen van vroeger was onmogelijk geworden; waarom ,J geen hunner wist op die vraag een antwoord te geven.

Sluiten