Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Madame betuigt haar leedwezen, dat zij haar niet verstaat.

Mevrouw ziet vol verwachting Mister Smith aan. Hij heeft een stukje gebak op zijn vork en vergeet het in den reeds geopenden mond te steken. Hij staart haar nog wat langer aan en glimlacht nog sterker.

Den tweeden dag geeft Mevrouw Eikhoff zich nog meer moeite, om den verlegen Brit aan het babbelen te krijgen. Zij laat haar servet vallen, stoot het zoutvat om en zoekt naar haar lorgnet — in elk geval schuift Mister Smith een weinig met zijn stoel heen en weer, zonder zich al te zeer in te spannen om eenige hulp, welke dan ook, te verleenen. Maar hij richt zich reeds op, om een paar woorden van deelneming te spreken.

Daarop eet en drinkt hij weder.

Intusschen komt men met de andere gasten van het hotel in kennis. Louter allerliefste, aangename menschen, een Weener bankier en dochtertje en een Badensche Baron met gemalin, die zich over de vermeerdering van het Duitsche element zeer verheugen.

Joël maakt 's avonds muziek in het salon en er verzamelt zich snel een kleinen kring van een medewerkend en luisterend publiek om hem. Mevrouw Elly is geheel en al hulde, geheel en al de moeder van den beroemden zoon.

Ook Mister Smith is aanwezig.

Mevrouw de Geheimraad kan het niet langer uitstaan. Zij vraagt hem op den man af, of hij ook niet aan muziek doet.

Hij glimlacht. „Ik zing een weinig."

„Verrukkelijk! Prachtig! Hebt gij muziek bij u?"

„Neen, ik heb ze, helaas, vergeten."

Het dochtertje van den bankier heeft een boekje met Duitsche volksliederen bij zich, dat moet uit de verlegenheid helpen.

Mister Smith spreekt evenwel behalve „lager bier alles uitstappen — Frankforter worstjes" — nauwelijks eenig Duitsch woord. — Mevrouw Elly belooft, de

Sluiten