Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Wigand glimlachte en schudde afwerend het hoofd, Erika evenwel vatte eensklaps de handen der spreekster en boog haar gezichtje er diep op neder.

„Van deze bekommering kunt gij heel gemakkelijk ontheven worden, mamaatje, als gij ons een poosje verlof geven en in het bonte leven zenden wilt!"

Landen huiverde onmerkbaar, doch de oude dame zuchtte diep. „Ja, zoo ik jelui beiden maar tegelijk op reis kon zenden, mijn lieveling, kon ik je onzen trouwen Wigand tot steun en hulp medegeven! Ik zelf ben niet bruikbaar meer voor de wereld, ik ben te zwak en menschenschuw geworden, om me van Ellerndörp te kunnen scheiden! Jij bent evenwel nog zoo jong, mijn Erika, je hebt haast nog zoo goed als niets van het leven gezien."

„Gij zoudt mijn nicht toch slechts in een u welbekende familie te logeeren sturen, waarde tante?"

„Een welbekende familie! — ja, indien ik de vrouw van den Geheimraad maar wat beter kende! Zij was de eenige, die mijn kind uitnoodigde. Al onze vroegere vrienden zijn in die twee jaren wijd en zijd in de wereld verstrooid, met de meesten heeft het verkeer opgehouden, want sinds papaatjes dood heb ik niet veel lust tot het schrijven van brieven gevoeld en er daarom ook slechts weinige, schier geene meer ontvangen!"

„Mevrouw Eikhoff heeft me uitgenoodigd ?" — vroeg Erika trillende van verrassing en de klank harer stem deed AVigands hart beven. „Mevrouw Eikhoff?! en dat zegt gij me nu eerst, mama?"

Mevrouw Koltitz wendde het gelaat ter zijde. „Ik wilde het eerst met mezelve eens zijn, Erika, om je tegelijk mijn antwoord op hare uitnoodiging mede te kunnen deelen. Maar ik ben zoo weinig gewoon een besluit te nemen, papa heeft toch mijn leven lang alles voor me overdacht en bepaald, dat maakt een vrouw ten slotte hulpeloos en onzelfstandig als een klein kind! — Thans moet ik me evenwel tot jelui wenden, om de zaak grondig en ernstig te bespreken !"

Sluiten