Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Maar, mamaatje! wat is er dan te bespreken? Gij gaat natuurlijk zitten en schrijft, dat ik met dol veel genoegen zal komen!"

Met dol veel genoegen! ja, Wigand vernam het uit den jubeltoon, waarop zij deze woorden sprak, dat duizenderlei blijde verwachtingen haar hart sneller deden kloppen.

„Zoo natuurlijk is dat antwoord volstrekt niet!" hernam Mevrouw Henriëtte, ietwat verdrietig het hoofd schuddende: „want het is voor mij geen geringe verantwoording, je naar mij persoonlijk wildvreemde menschen te sturen! Ik ken Mevrouw de Geheimraad niet, en alles, wat Joël van haar vertelde — —"

„Wat vertelde Joël?"

„Genoeg, om haar voor een zeer levenslustige, niet al te streng denkende vrouw te houden!"

„Mamaatje, welk een opvatting! Zij is een elegante, origineele, geestige vrouw, die de algemeene vereering tot het middelpunt van het gezellige leven heeft gemaakt. Joël had wellicht een ietwat eigenaardige manier van daarover te spreken. Gij weet, dat zijn smaak niet altijd met de uwe harmonieerde, dat hij dikwijls een loftuiting uitsprak, welke op u meer den indruk van een afkeuring maakte."

„Dat is het juist. — Als de moeder in dat opzicht op haar zoon gelijkt, dan vrees ik, dat de invloed, welke zij op jou uitoefent, niet de gunstigste zal zijn. Wat vindt jij, Wigand?"

De aangesprokene schrok uit zijn verslagen toestand op.

„Is mijn oordeel in deze zaak eigenlijk wel van eenige beteekenis, tante lief?"

„Natuurlijk; je weet, op hoe hoogen prijs ik het in elk opzicht stel en hoe beslissend het voor mij zijn zal."

Tijdelijk stilzwijgen. — Het bruist door Wigands hersens als de herfststorm, als hij de vlammen tot een brand aanblaast. Thans een krachtig afraden. Een geringe twijfel aan de geschikte persoonlijkheid, en

Sluiten