Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De woorden stroomden van hare lippen en Wigand vond nauwelijks tijd om haar te bedanken en haar van de hoogst mogelijke bescheidenheid en dienstvaardigheid harer Ellerndörpsche inkwartiering te verzekeren.

„Ja, mijn lieve Erika! ik reken zeer op je hulp als vicedochter van het huis! Mon Dieu ik zeg permanent „je" en annexeer je reeds geheel en al! — Laten we het daarbij, hartje! Waarom altijd op sect te wachten, om vriendschap te drinken! We vereenvoudigen de zaak, niet waar?" — en wederom trok zij de kleine tot zich en ademde een kus op haar voorhoofd.

„En niet zoo onophoudelijk onderdanig tegenover me wezen, heidebloempje, dat is vervelend. Als ik je niet te oud ben, beschouw me dan als je vriendin! Tn^ weerwil van mijn volwassen, beroemden zoon is mijn hart werkelijk nog heel jong en sympathiseerend gebleven!"

Huizen, parken, menschen, rijtuigen en paarden dwarrelden hen als een droom voorbij, en al dat ongewone leven en jagen oefende een buitengewone bekoring op de gevoelige ziel van het jonge meisje uit..

Wigands stem liet zich eensklaps hooren.

„Hoe gaat het nu eigenlijk Joël, tantelief! Voelt hij zich thans gelukkig en tevreden in zijn werkkring? En houdt gij u overtuigd, dat zij ook voortdurend hem gelukkig zal doen zijn?"

„Buiten eenige quaestie, Wigand! Als een visch in het water voelt hij zich in zijn eigenlijk element. Hoe zou het ook anders zijn! Met die buitengewone begaafdheid! Je vermoedt in de verste verte niet, wat hij in de Dorpslurley geleverd heeft! Iets groots, onsterfelijks, iets dat er voor dezen nog niet is geweest! Intendanten en kapelmeester zijn letterlijk buiten zichzelven van verrukking. De zangers en zangeressen zijn als geëlectriseerd! Zij danken mijn zoon op de knieën voor de partijen, waarin zij onvergelijkelijke

Sluiten