Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ingevlochten is. Nu — met één woord — deze roman brengt alle gemoederen in beweging en doet enorm van zich spreken. En het zonderlingste is, dat Joel er op zweert, dat „Spooksels" en „Dorpslurley" werken van één en denzelfden kunstenaar zijn. Vele spreekwijzen en uitdrukkingen stemmen in elk geval volkomen •overeen, een adem van meisjesachtige dweperij ligt van tijd tot tijd over het geheel, en anderzijds evenwel een kracht van schikking en een volheid van verrassende gedachten, welke alleen in een mannenhoofd of in dat van een zeer schrandere vrouw gerijpt kunnen zijn!"

„En Joël heeft niet beproefd den pseudoniem op te heffen?"

„Zeker, mijn lieve Wigand! Maar de redactie schijnt met haar interessant geheim te willen koketteeren, zij verzekert met de hoffelijkste woorden, verplicht te zijn den waren naam der schrijfster te moeten verzwijgen!"

„Der schrijfster! Dus toch een dame?"

De vrouw van den Geheimraad knoopte met zenuwachtige opgewondenheid aan haar handschoen en schoof de matgouden ringen der armbanden er wat hooger over op.

„Ook in dit opzicht was de chef-redacteur een schelm! In den eenen brief spreekt hij van den schrijver — in den anderen van de schrijfster. Dan hoe dit wezen moge, Joël amuseert zich oneindig met de gedachte, dat dit gesluierde beeld van Saïs zonder quaestie kleur bekennen zal, als de Dorpslurley met succes opgevoerd wordt."

Zoowel Mevrouw de Geheimraad als Wigand hadden niet opgemerkt, hoe Erika's kopje gedurende dit gesprek, als een door dauw bezwaarde bloem, op de borst zonk, hoe een gloeiende blos hare wangen al hooger en hooger tot onder de goudgele voorhoofd vlokjes kleurde.

De equipage hield in de Leipzigerstraat vóór de woning van Graaf Neszlar stil, de bediende rukte haastig het portier open en zeide, den hoed eerbiedig

Sluiten