Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Een tikken op den lessenaar van den kapelmeester. Het zachte gillen en het verwarde leven van het violenstemmen houdt op.

De moeder van den componist is de loge van den Intendant binnengetreden. Een tooverachtig atlas-toilet fonkelt en schittert om hare elegante figuur. Zij neemt plaats, opent haar waaier en buigt zich over, om met ongegeneerde, zelfbewuste zekerheid de kennissen toe te knikken.

Aan hare zijde verschijnt een meisjesgestalte, geheel in het wit gekleed, een eenvoudige, lieflijke verschijning, met schuchter neergeslagene oogen en een afwisselend bleek en rood op de wangen. Naast Mevrouw Elly ziet zij er uit als een sneeuwklokje naast de koningin roos.

Op den achtergrond der loge, nauwelijks te herkennen, eunt tegen den pilaar een blond, breedgeschouderd burger persoon, die hoffelijk achteruit treedt om aan de familie van den Intendant den weg naar de stoelen naast Mevrouw de Geheimraad te banen.

En nu het eerste teeken van den dirigeerstok.

Doodsche stilte.

Daar bruisen en golven de tonen, in een woest tempo inzettend, als een plotseling ontketende vuurstroom door het doodstille gebouw, er ontwikkelt zich een gloeiende, zeer eigenaardige melodie, zij pakt de toehoorders en oefent een buitengewone bekoring uit. En gaandeweg genialer, soms ietwat onvoorbereid en met sprongen, spint de ouverture hare gouden draden, soms een hooge, werkelijk dramatische vlucht nemende, meestal evenwel een volheid van melodieën ontwikkelende,^ welke haren indruk niet missen. De muziek werkt in de hoogste mate origineel en daarom doet zij ontvlammen.

Als een schel, onverwachts invallend tromgerof- e|' waarin zich bij wijze van overgang achter het scherm een rollende donder mengt en een sissende bekkenslag, welke door flikkerende bliksems geillustreerd wordt, de ouverture afsluit en het scherm omhoog gaat,

Sluiten