Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

stemmen onder het publiek niet: „De schrijver van het libretto! — De dichter van den tekst!"

Dat is zij. — Behoort zij niet aan Joëls zijde? Zeker; die bijval, dat gejubel roept ook haar. O, hoe goed, dat zij zich hier in het donkere hoekje verschuilen kan, zij zou het besterven van verlegenheid, als aller oogen op haar gericht waren, zooals straks op Joël! —Neen, zij verlangt niet op het tooneel te komen, zij oogst hier nog veel beter, veel gelukkiger haar aandeel in •de lauweren.

Zij hoort, zij ziet dat haar werk bevalt, meer verlangt zij niet. Het bewustzijn, iets schoons en hartroerends voortgebracht te hebben, de innige, diepaangrijpende vreugde bij het aanschouwen van haar stuk, de personen harer fantasie belichaamd voor oogen te zien, is een voldoende belooning.

Wat voordeel zou het haar aanbrengen, als honderden nieuwsgierige oogen haar aanstaren met de gedachte: „Dat onbeduidende, kleine meisje heeft de „Dorpslurley" gedicht!" — het zou haar hoogstens doen blozen. Neen, zij zal haar zalig geheim aan geen

menschelijke ziel verraden, hoogstens hoogstens

aan hem! — Hedenavond, heel stil zal zij het hem openbaren!

Haar ziel weifelt tusschen den vurigen wensch, in zijne oogen een zege te behalen, zijn succes met hem te kunnen deelen, en den preutschen trots, welke dit middel om zijn hart te winnen versmaadt.

De gedachten, welke achter haar voorhoofd dwarrelen, zijn nog niet tot helderheid gekomen, als het scherm ten tweeden male opgaat.

Wederom schittert de muziek in de oorspronkelijkste, verrukkelijkste melodieën. Woorden en decoratie, zoowel als de meesterlijke vertolking der artisten steunen ze en de bijval klimt tot stormachtige ovaties. Erika alleen staart roerloos, met groote, ontstelde oogen op het tooneel, opent met trillende vingers het tekstboekje en leest de woorden na.

Sluiten