Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bindt. Hoe gemakkelijk zou de kleine ten minste een paar stralen van zijn gloriezon ook op zich hebben kunnen laten vallen, hoe gemakkelijk de opmerkzaamheid der menigte op zich hebben kunnen vestigen, om munt daaruit te slaan, zoo dicht bij het brandpunt der algemeene belangstelling te staan!

Maar het begrip ijdelheid scheen het onschuldige meisje volkomen onbekend te zijn, en hoezeer anders het eeuwig-vrouwelijke er op gesteld is, zich in een gunstig licht te vertoonen en voor een nieuwsgierige menigte alle middelen te laten spelen, zoo onverschillig en onbegrijpelijk wees Erika elk voordeel af en vervloeide als een vale nevelstreep in den stralenglans van het opgaand gloriegesternte van een JoëlEikhoff.

De voorstelling naderde het einde; een applaus, dat slechts als een zwakke echo van het voorafgegane klonk, stierf snel weg in het gedruisch van het algemeen opbreken.

Stoelen klapten, stemmen ruischten door elkander, lachen, roepen, schuifelen, begroeten en vaarwel zeggen.

Weder waren Moeder en zoon Eikhoff het middelpunt eener menigte, welke zich onstuimig om hen verdringt en zelfs geen woorden genoeg kan vinden, om haar geestdrift tegenover den „goddelijken onsterfelijke" uit te drukken. Erika stond op een afstand terzijde en liet zich door Wigand den mantel om de schouders hangen.

„Wat scheelt je, nichtje? Je ziet er zoo zoo

somber uit, alsof de Dorpslurley niet denzelfden indruk op je gemaakt heeft, als op de schare dier sterren daar, welke de zon omringen! — Beviel je de opera niet? Op mij heeft de muziek een heerlijke, werkelijk groote betoovering uitgeoefend!"

Zij haakte haar mantel met bevende vingers zoo ijverig toe, dat zij niet opkeek.

„En de tekst?" vroeg zij zacht, — „hoe beviel die je?"

Hij haalde de schouders op. „Dat is in elk geval een zaak van smaak. Mij is het onverklaarbaar, waarom

Sluiten