Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hij zooeven had ervaren, neigde reeds weder smartelijk teleurgesteld het hoofd.

Ijverzucht! — Wat hij voor heldere, kalme scherpzinnigheid had gehouden, was niets anders dan een gevoel van bittere, hartstochtelijke ijverzucht!

Hoe was dat ook anders mogelijk! — Welk hart, welks liefde aan een Joël Eikhoff behoort, kon dezen avond onverschillig blijven, waarop aan de voeten van den jongen componist niet alleen lauwerkransen, maar ook ontelbare purperroode rozen werden gelegd?

„Dat is helaas de hatelijke gewoonte en inbeelding van zoovele kunstenaars, dat zij in den armzaligen waan verkeeren, niet maar voor ééne, maar voor allen te moeten leven. De verloofden en vrouwen van beroemde mannen mogen niet ijverzuchtig zijn, doch moeten het hart van den geliefde met de gansche wereld deelen. Daarvoor is de eer en onderscheiding, onder duizenden de uitverkorene te zijn, het eenige loon!"

Erika drukte de lippen op elkander. „Wat zou het treurig zijn, indien er op dezen slechten regel ook geene uitzonderingen bestonden! — Meen je ook, dat de kunstenaressen in deze met de kunstenaars op één lijn staan?"

„Ik ken te weinig beroemde dames, om daarover te kunnen oordeelen. Maar ik belijd je eerlijk, dat ik het er voor houd. Wie zóó met al zijn denken en al zijn scheppen en werken alleen voor het publiek, voor de menigte leeft, kan onmogelijk zijn hart tot zulk een kleinen, eng begrensden horizon eener eenige liefde beperken!"

Zij keek schier ontsteld naar hem op. Haar gelaat gloeide als van den blos der schaamte.

„God in den hemel, hoe ontzettend zou het zijn, indien allen zoo oordeelden als jij. Er moge zich, helaas! veel lichtzinnigheid en wispelturigheid achter het schild der vrijminnende kunstenaarszielen verschuilen, maar deze menschen zijn toch niet de toongevende en echte kunstenaars, zij zijn niet de kunstenaars van Gods

Sluiten