Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kraamkamer om hulp te verleenen, en werden de beide jonggeborenen aan de baker overgelaten.

Toen men een uur later andermaal bij de wieg kwam, stond men voor een onoplosbaar raadsel. De baker snorkte, — een klein meisje lag koud en bleek in het bedje, het andere schreeuwde uit al haar macht, doch wat het ergste was, het blauwe en het roode lintje waren losgeraakt, öf door de slaapdronkene oude vrouw öf door de spartelende kinderen zeiven, dat bleef onbeslist, en nu stond men voor het groote, nimmer op te lossen vraagstuk: „Was Daphne gestorven of Carolina? Leefde Carolina of Daphne?"

De schoone naam behaalde ten slotte de overwinning, maar al moge ook op het grafmonmentje „Carolina" staan, zoo weet Mevrouw Daphne von Galavera toch tot op den huidigen dag nog niet, of zij Carolina of Daphne heet, of zij ooit het roode of het blauwe lintje om den arm heeft gedragen!"

Een korte, gedempte uitbarsting van lachen, daarop boog zich Joel vurig nader, „'t Is razend amusant en interessant! — Eenige Grieksche aanspraak heeft de

Barones dan toch?" _

„Evenveel als gij, wanneer gij elk Kerstfeest Corinthische Kerstkoekjes eet!" zeide de Doctor spottend en schonk zich andermaal in.

„Welk een onverbeterlijke spotter! Maar verder! Kendet gij den echtgenoot van onze schoone gastvrouw ?"

De schuine oogen van den gevraagde staarden den jongen componist een oogenblik sprakeloos aan, daarop voiTnden er zich duizend fijne plooitjes in zijn gezicht. „Nu, dat zou ik meenen!"

„Inderdaad? Te drommel, nog eens, gij zijt toch een zeer prachtig informatiebureau! — Een rijk, oud heer, zoo ietwat een verstandshuwelijk, — he?"

De Doctor haalde met een niet te omschrijven blik de schouders op. Zoo dol, als Mevrouw Daphne het thans wil plaatsen, was de zaak met het „verstand niet, integendeel, het was zeer onverstandig, dat het

Sluiten