Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Met een hoogen blos van toorn op het voorhoofd, staarde Joël in het gelaat van Daphne, die alleen met even opgetrokkene wenkbrauwen het kopje achterover wierp. — „Altijd die oude aardigheid! — geloof van dien lichtzinnigen spotter geen woord, Mijnheer Eikhoff!"

Hij haalde diep adem. „Pardon, Barones, — een vraag. Wie is eigenlijk die wonderlijke huisvriend, die zich zulk een lichtzinnigen spot durft veroorloven ?" vroeg hij dringend.

Verbaasd keek zij tot hem op. Met groote, betooverde oogen der onschuld. „Wie hij is?" herhaalde zij, alsof zij hem niet goed had verstaan. „Mijn God, heeft de afschuwelijke man zich wellicht niet voorgesteld?" en driftig den arm van den Doctor vattende, riep zij boos als een pruilend kind: „Agamemnon! wat moet deze nieuwe farce beduiden?!—"

„Agamemnon!"

„Hm, hm!" zeide de Doctor, als het belichaamde leedvermaak, knipoogende. „De schoone Agamemnon ! Broeder der besprokene Mevrouw Daphne! Haha — zij moge vóór de origineele kunstwerken der oudheid zooveel als zij wil een voetval doen, zij heeft toch het blauwe lintje om haar arm gehad!!"

Hij zeide het, trok een ietwat sarcastisch gezicht en slenterde kalm naar Baronesse Galavera, om belang"stellend te informeeren, of men niet spoedig wat te eten kreeg.

Joël evenwel wierp zich op de met mos bedekte bank in het priëel neder en lachte zoo luide en hartelijk, dat zijne bekoorlijke gastvrouw, snel den samenhang doorziende, hem allermelodieust accompagneerde.

Zoo opgewekt en vroolijk was de geblaseerde lieveling der vrouwen in langen tijd niet meer geweest, en toen hij vóór de vorstelijk aangerechte tafel aan de zijde der jarige zat, was hij het met zichzelf niet meer eens, wat hem meer bedwelmde, de schuimende sect of de gloeiende oogen van de gevaarlijkste aller vrouwen.

Daphne verstond de kunst van zeer opwekkend en

Sluiten