Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de handen tegen de borst — „uit welk een onoplosbaar schijnend conflict heeft mij die verraderlijke kleine scene zpoeven gered! Ik wil eerlijk tegenover je zijn, zoo eerlijk, als tegenover mezelf." Zij boog zich nader tot hem, haar stem klonk oprecht, de woorden volgden zoo haastig op elkander, als bij een mensch, die langen tijd \ eroordeeld was, een geheim te bewaren, die in zielestrijd alleen heeft geworsteld, vol vurig verlangen zich aan een sympathiseerende ziel te kunnen openbaren. Thans eindelijk waren de zegels van de lippen gebroken, onbedwingbaar bruisten de gedachten door het kopie en werden tot woorden.

„liet is me sinds de opvoering der Dorpslurley gegaan als een mensch, die vóór een groot raadsel staat en zich tevergeefs het hoofd breekt, om het op te lossen. De muziek der opera is zoo schoon, zoo diep en geniaal gevoeld, dat het alleen een door God begenadigd genie kan zijn, dat ze gecomponeerd heeft. Doch Joëls gansche zijn en wezen is zoo triviaal, zoo onedel, plat en oppervlakkig, dat het me onbegrijpelijk voorkwam, hoe een man, die in niets een ademtocht van het goddelijke, hooge, reine en volkomene openbaart, een werk voortbrengen kon, dat zoo vreemd en scherp tegenover zijn natuur staat, als het vuur tegenover het water. — O, geloof me, Wigand, het viel me zwaar, onnoemelijk zwaar, me van de waarheid te laten overtuigen. Ik heb tegen mijn eigen twijfel aan Joëls karakter, kunst en achtbaarheid gestreden, als gold het, de miskende onschuld en grootheid van' een mensch rechtmatig en moedig te hulp te komen. Maar ik streed met een stok tegen scherpe zwaarden. Mijn verstand bracht vijandige machten in het veld, waartegen mijn goede wil alleen niet kon opkomen. — Van dag tot dag hoopte ik op een lichtstraal, welke dit duister verlichten, welke voor mij de tegenstrijdigheden tot harmonische overeenstemming brengen zou. Ik verwachtte, dat hij van binnen uit, uit Joëls hart zou schieten, dat zich plotseling eene — tenminste

Sluiten