Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hoezeer een onpartijdig gezelschap, dat zin voor en kennis van kunst en geest bezit, een schrijfster in de hoogte steekt, zag Erika thans met eigene oogen en haar hart klopte een paar minuten hevig van minachting en verontwaardiging over de schaamtelooze komedie, welke Daphne tegenover de menschen speelde. En al waagde zij het ook niet, zich openlijk als de schrijfster bekend te maken, zoo wist zij toch zoo handig den schijn van het feit te handhaven en nam de huldebewijzen zoo geraffineerd op, dat haar gestadig afwijzen toch slechts een vermomd aannemen scheen.

Mocht Barones Galavera op al de aanwezigen een overweldigende betoovering uitoefenen, — eene liet zich niet door haar verblinden, Erika doorzag de komediante en streed minuten lang een zwaren strijd met zichzelve, of zij aan dit kluchtspel een einde maken en de werkelijke schrijfster noemen zou, — maar dit ongehoorde éclat stuitte haar tegen de borst, zij schaamde zich in het diepst harer ziel over de verachtelijke vrouw, en kon het niet van zich verkrijgen, haar op die

manier te vernederen. „ ,

Hoe schitterend ook voor haar de triomf, hoe verlokkend de voldoening was, welke haar ten deel zou vallen, zij deed er afstand van. — De gedachte, al die suikerzoete, verheerlijkende toespraken te hooren, zooals Daphne ze thans zoo welgevallig en zelfbewust aannam, joeg haar het bloed duizelingwekkend naar de slapen. Zij schaamde zich, door een onthulling van het geheim al die ovaties voor zich te verlangen.

Zoo bleef zij liever het verscholen, over het hootd geziene viooltje, waarop de koningin roos medelijdend

glimlachende nederziet.

Sinds men zich overtuigd had, dat Joel niet van plan was, Erika tot zijne gade te kiezen, werd het jonge meisje over het hoofd gezien en achteloos behandeld, want het moest toch wel zeer treurig met

de rijke erfgename staan, als Joel daarvan afstand deed.

Daphne stelde het heidebloempje, het kleine, beschei-

Sluiten