Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zij stond met den rug naar de zaal; hare oogen zagen met een betooverende uitdrukking tot hem op. „Ik vrees, dat Daphne's laurierboom niet los te maken wortelen schiet, als zij niet spoedig de betoovering van dezen grond en bodem ontvlucht."

„O, dat hij het deed! Dat ik de lieflijkste der godinnen hier wist te boeien!"

Doctor Vahlbrecht bracht den waaier der zuster en bleef hardnekkig aan hare zijde, tot Eikhoff de Barones persoonlijk had uitgeleid en in het rijtuig geholpen.

Een veelbeteekenende handdruk, een kus op den rand van haar handschoen was alles, wat hij haar nog als lied zonder woorden kon zeggen.

Al leeger en leeger werd het in de salons, en toen de pendule reeds het derde uur in den morgen sloeg, zaten nog altijd een paar dames en heeren, die niet konden scheiden, in het boudoir van de vrouw des huizes onder een kop koffie bijeen.

Mister Smith werd blijkbaar ongeduldig. Hij haalde plotseling zijn horloge voor den dag. „ Well; morgen vroeg om zeven uur moet ik zijn op spoorwegstation. Nu is het tijd om te vertrekken."

„Wilt gij afreizen, Mister Smith.-1"

„ Yes; ik ga to London."

Mevrouw de Geheimraad richtte zich ontsteld op. „Naar Londen? Voor hoe lang? — Geen mensch vermoedt iets daarvan."

„No, ik zeide niets. — Maar ik ga for ever.'

„For ever r — klonk het als een kreet. Mevrouw Elly neigde zich naar hem toe. „En dat zegt gij zoo koel en gelaten?"

„Oh no! Mijn hart is niet koel, het is heet van louter liefde. En dat wensch ik gaarne te zeggen nog!"

Een gloeiende blos bedekte Mevrouw Elly s gelaat en zij keek verlegen vóór zich, de aanwezigen schenen ietwat verlegen, en de Engelschman zette zich in postuur en ging op den toon van een van buiten geleerde les voort: „Yes; ik ben smoorlijk verliefd.

Sluiten