Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wektste manier deel in het jonge geluk genomen. Hij wist het kleine, snel geïmproviseerde feestmaal door een even ernstige als doordachte toespraak een zekere wijding te geven, en daarbij vóór alle dingen den overleden vader, wiens bijzondere lieveling Wigand steeds was geweest, te herdenken. Daarop had hij zich spoedig verwijderd, teneinde de familie aan de overweging van haar geluk en aan een ongestoorde wisseling van gedachten in engeren kring over te laten, ook verzekerde hij op de hartelijkste wijze, dat hij zich gedrongen gevoelde zijn vrouwtje van deze zoo buitengewoon gelukkige gebeurtenis mededeeling te doen.

Thans kleurde de ondergaande zon andermaal den hemel en in zijn weerschijn zaten heden ook de drie afgezonderde menschen aan het venster, dezen keer evenwel niet worstelende in bangen twijfel, niet bezorgd en vol vreeze ten opzichte van een bedriegelijk geluk, heden waaide de heilige sabbatsvrede, evenals over veld en weide, ook door de menschenharten.

Mevrouw Koltitz had de handen in den schoot gevouwen en keek zoo stil verheerlijkt naar den Hemel op, alsof zij in gedachte een vertrouwelijke samenspraak hield met hem, wiens nagedachtenis trouw gekweekt in het huis voortleefde, met hem, wiens vurigste wensch het steeds was geweest, de beide jongelui in een verbintenis voor het leven vereenigd te zien.

En naast haar fluisterde en kuste en koosde men.

Thans verwonderde het paar zich in het volle gevoel van zijn geluk er over, hoe het mogelijk geweest was, dat zich ooit een vreemde, scheidende macht tusschen hen had kunnen dringen!

Thans openden zich beider harten, om elkander oprecht al den zwaren zielestrijd te belijden, welke sedert de komst van Joël in Ellerndörp beider lot was geweest.

Als een donkere schaduw had zich de gestalte van den jongen man vóór de zon van dit vreedzaam heidedorp geschoven; wat hij had gebracht was harte-

Sluiten