Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

leed en onheil, wat hij had achtergelaten, was een aandenken, dat niemand zegende.

Hoe zal zijn eigen leven nog afloopen? Kan een karakter als het zijne wel ooit een volkomene, hartverkwikkende rust en bevrediging vinden ? Neen hij behoort tot die rampzalige naturen, welke den stralenkrans der kunst met geweld tot zich willen trekken, zonder evenwel kunstenaars te zijn, die met ongeoorloofde middelen de zegepraal willen bevechten, die zich met onbeschaamd voorhoofd „door God begenadigden" noemen, zonder dat ooit een vonk verlichtende goddelijke bezieling hun zelfzuchtig en bloode hart doorgloeide.

Zal hij Barones Galavera als gade zijn woning binnenleiden? Hoe geheel anders zal men in de phantastische salons der schoone Griekin een verlovingsfeest vieren, dan hier in het met sneeuw bedekte heidehuis, waar geene andere bloemen van de lente der liefde verhalen, dan het bloemtje der trouw en oprechtheid, dat, door menschenoogen niet gezien, alleen in het hart bloeit en desniettegenstaande lente, zomer, herfst en winter overleeft.

En daarop haalde Wigand eensklaps een brief uit den borstzak, drukte Erika innig aan de borst en kuste met plechtigen ernst hare lippen.

„En zeg me nu nog eenmaal innig geliefde, ben je gelukkig? Wezenlijk en waarachtig van ganscher harte

gelukkig?" . .

Hare stralende oogen keken hem een weinig verbaasd, doch met innige teederheid aan. „Zoo gelukkig Wigand, als ik nimmer aan de zijde van een anderen

man zou kunnen zijn!"

„God zij geloofd! Dan heb ik met Zijn hulp den doode mijn woord gestand kunnen doen. Hij overhandigde haar den brief haars vaders, den brief, welke in roerende woorden der trouwste liefde en voorzorg de verbintenis der kinderen zegent, \ oor 't geval dat zij ooit gesloten werd.

Sluiten