Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verheugt zich in het oogenblik, waarop hij zich tegenover Daphne bankroet kan verklaren en hij haar tot de overgave van den sleutel van haar particulieren schat moet dwingen. Wat het huishouden verslonden heeft, grenst aan het onmogelijke.

Hoe zou het evenwel ook anders zijn ? Hoe zouden oneerlijkheid, winzucht en krankzinnig verkwisten bij de dienstboden niet de overhand nemen, als het oog der huisvrouw niets, volstrekt niets van hun doen en laten ziet en niet let op inkoop en verbruik ?

Dan wordt driemaal zooveel verbruikt en ontvreemd, dan tot nut van Mijnheer en Mevrouw noodig is. En Daphne lag lui en onverschillig op de chaiselongue en zag het mede aan, hoe vreemde menschen haar have en goed verwoestten.

Was dat op den duur vol te houden?

Zelfs het grootste vermogen smelt weg, als het gewetenloos verkwist wordt. Of tante Giulia terug

zou komen? Neen, Daphne had zich sinds haar huwelijk volstrekt niet meer om haar bekommerd, omdat de Barones wegens het huwelijksfeest ongenoegen met haar had gekregen. Giulia vond het een ontheiliging" van het heilig geloof, een rozenaltaar met priesteressen van Venus in het voorportaal van den heidenschen tempel te plaatsen, om daarvóór volgens Christelijken ritus zijn huwelijk te laten inzegenen. Bijbel en crucifix ontbraken op het altaar, om reden dat dit een „anachronismus" zou geweest zijn. De wierookvaten brandden evenwel aan weerszijde. — Dat had de zeer strenggeloovige Italiaansche diep gekwetst, en daar zij va.n oudsher de komedieachtige genialiteit harer zwagerin haatte en nooit hare inzichten voor zich hield, gat hare eerlijke verontwaardiging aanleiding tot twist.

Daphne wilde zich niet meer laten tiranniseeren en Giulia bedankte er voor, langer nog aan een huis tijd, moeite en inkomsten ten offer te brengen, waan oor zij niet eens een woord van dank had te verwachten.

Naar Joël hoorde, had de oude dame een villa aan

Sluiten