Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vinden inbreuk lijdt. Hij mag- de Overheid toch slechts gelasten te doen, wat de wet haai' beveelt te doen. En voor zóóver de administratie naar vrij inzicht mag handelen, wordt haar immers niets door de wet bevolen.

In ieder bijzonder geval zal de rechter zijne veroordeeling dus reeds vanzelf zoo inrichten, dat hij het vrije oordeel der administratie niet verkort. Een administratief orgaan weigert bijv. een besluit te nemen, dat het slechts moet nemen, indien naar zijn oordeel zekere omstandigheden aanwezig zijn. In dat geval zal de rechter de tegen de weigering ingediende klacht afwijzen, tenzij 'overtuigend blijkt, dat liet betrokken administratief orgaan die omstandigheden aanwezig acht. Alleen als het proces het bewijs levert, dat volgens dit orgaan de betrekkelijke feiten vaststaan, zal veroordeeling tot het nemen van het besluit kunnen volgen. A ergunt nu verder, 0111 bij dit voorbeeld te blijven, de wet aan de Overheid, naar goedvinden zekere voorwaarden in het besluit, bijv. eene bouwvergunning, te stellen, dan zal de rechter zijne veroordeeling aldus inkleeden, dat de Overheid vrij blijft die voorwaarden in liet besluit op te nemen.

Speciale regels opstellen, die voor groepen van bijzondere gevallen nauwkeurig aangeven, hoever de rechter met zijne veroordeeling mag gaan, is onmogelijk. De vrije beweging der administratie is daarvoor in de talrijke administratieve bepalingen te verscheiden begrensd; ieder oogenblik komen bovendien nieuwe wetten en verordeningen nieuwe nuances brengen. E11 wat alles afdoet, de eerbied, dien de rechter in ieder bijzonder geval voor de vrije beweging der administratie moet betoonen, wisselt met de feitelijke omstandigheden van ieder geding-. Het eenige wat de wetgever kan en dan ook moet doen, is derhalve zoo duidelijk mogelijk uitspreken, dat de rechter bij zijne veroordeelingen het vrije goedvinden der administratie niet mag aanranden. Dit is in de artt. 184 en 185 Ontw. geschied.

§ 7. Vervolg. De tenuitvoerlegging van de veroordeelingen van den administratieven rechter.

De rechterlijke veroordeeling 0111 te handelen of te besluiten brengt voor het veroordeeld administratief orgaan de verplichting mede, daaraan te voldoen. Eene verplichting zonder dwang heeft evenwel geen waarde. Er moet dus een middel gevonden worden, de Overheid, indien zij stilzit, tot haren plicht te brengen.

Physieke dwang, door eenen deurwaarder krachtens het vonnis geoefend, ware hier niet ter plaatse. De hoogheid der Overheid duldt dergelijke geweldmaatregelen niet. Zij zouden de Overheid bovendien in de vervulling der staatstaak hinderen. Zij zouden doorgaans ook geen doel treffen, omdat het meestal zou gaan 0111 eene persoonlijke daad van een overheidsorgaan. En zulke daden kunnen physiek niet worden afgedwongen.

Er moet dus eene andere oplossing- gevonden worden. Zij ligt in de aan den rechter toegekende bevoegdheid eenen commissaris tot tenuitvoerlegging te benoemen, die, in de plaats van en voor liet wei-

Sluiten