Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Op zestienjarigen leeftijd begeeft hij zich naar de Universiteits-stad Kazan. «Een levendig verlangen — zegt hij — dwong mij, om dieper door te dringen in de wereld der ideeën, waarin ik slechts even een blik

had geslagen.

In zijn onervarenheid beeldde hij zich in, dat het voldoende was, wetenschap te vragen, en men deze uitdeelde aan de hongerigen. Hij was spoedig beter ingelicht, en ziende, «dat dit in de bestaande orde van zaken niet zoo was», liet hij zich als tweede knecht aannemen bij een bakker, juister gezegd bij een «krakelingen-bakker, koopman in de bekende ringen van hard gebak, waarop de lagere volksklassen zoozeer verzot zijn.

De herinneringen, welke hij van dit tijdperk heeft bewaard, heeft hij belichaamd in een zijner beste novelles : Konovalof.

Men herkent het autobiographisch karakter van dit verhaal zeer gemakkelijk aan het accent van waarheid,, waarin het niet mogelijk is, zich te vergissen.

Konovalof, de bakkersjongen, die met hem het deeg kneedt, is een van die moejiks-typen, waarvan Gorky er bij dozijnen schetst: een groot philosopheerder en een groot drinker, avontuurlijk, onrustig, telkens ontrukt aan zijn tegenwoordige betrekking door de onwederstaanbare verlokking van andere horizons, niet in staat om te bukken onder een juk, of te volharden op een plaats, zelfs wanneer deze goed is.

«Waarom ben ik geboren met een rug, waarom geen enkel harnas past?» — roept hij droevig uit.

In de slappere uren, als de krakelingen in den oven geschoven zijn, en somtijds zelfs tot laat in den nacht, leest de jongen zijn kameraads voor. Hij ontleedt zeer zorgvuldig het ontwaken van dat verstand ; men voelt duidelijk, dat hij hier zijn eigen ontwikkeling beschrijft, toen de scheepskok de wereld der verbeelding voor hem opende.

Bij de passages, die hem het diepst troffen voorat in ket verhaal der lotgevallen van Stenko Razine, den;

Sluiten