Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

die zij geven van hun zedelijke ellende eindigt in hun glas brandewijn, waarin zij tevens hun geweten onderdompelen.

Men kan van hun historiograaf zeggen, dat hij hen afschildert met brandewijn; dit bijzondere menschdom baadt als het ware in den alcohol; deze vloeit over alle bladzijden; zijn walm omhult het geheele werk van Gorky met een bleeke, vale, droefgeestige wolk, gelijk aan die, welke de schrijver opstapelt aan zijn grijze luchten die gewoonlijk op zijn landschappen drukken. Hem lezende, zou men zeggen, dat Rusland niet veel meer was dan één enkele reusachtige kroeg, in een donker kelderhol, waar het stinkt van zweet, vet, petrolie, en waar een groep bandieten in lompen luieren, jammeren, vervloeken, elkander hun waarheden in het gelaat spuwen en eindelijk ten onder gaan in een oceaan van vodka.

Dat is te ergl De lezer heeft er genoeg van; met een gevoel van walging en weerzin sluit hij het boek, dat hij met pleizier was beginnen te lezen. De herhaling van die sombere, naargeestige beelden wekt in hem de gewaarwording van den ochtend na een avond van overmatig drankgebruik, de ongesteldheid, waarvoor de Russische taal een rijken schat van woorden en uitdrukkingen bezit — en die wij gewoonlijk «haarpijn» noemen 1

IV.

Thonias Gordïeef, verschenen in 1899 doet vermoeden, dat de novellist zijn genre wil verruimen en den grooten zedenroman beproeven. De waarnemer stijgt eenige sporten hooger op de maatschappelijke ladder; nu voert hij de klasse der kooplieden ten tooneele; stellig de meest origineele en die het heftigst weerstand biedt aan de hervormingen van het moderne Rusland. Sinds Gogol dient zij tot mikpunt aan de roman- en tooneelschrijvers; zij putten hun spotzucht uit op den rijken Koupetz, op zijn legendarische be-

Sluiten