Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

minnen onze toekomstdroomen, ... en nog slechts met eene platonische, onvruchtbare liefde ...»

Van dergelijke passages, die, wat den inhoud betreft, aan elkander gelijk zijn, maar door den vorm verschillen, zou men er honderden kunnen aanhalen.

Voorwaar een slimme geest, die de philosophie van Gorky weet te ontwarren! de schrijver zelf erkent, dat zijn eigen krachten hier te kort schieten; daartoe aangedreven door een ontboezeming van oprechtheid, die hem een zijner verhalen «Le Lecteur heeft ingegeven.

Hij kwam van een vergadering, waar zijn vrienden zijn laatste werk toegejuicht hadden ; een spookachtige, geheimzinnige individu houdt hem staande. Alles wijst er op, dat dit wezen eene verpersoonlijking is van het geweten.

De onbekende vraagt hem, met welk recht en in naam van welk beginsel, hij de menschen onderricht, en welke waarheid hij aanvoert. De schrijver blijft hem het antwoord schuldig; en de spelbreker gaat door met hem te kwellen tot aan den ochtend.

«Gij zijt te arm, om den menschen iets kostbaars te schenken; en wat gij hun schenkt, geeft ge niet om de hooge zelfvoldoening van het leven te verrijken met schoonf gedachten en schoone woorden, maar veeleer opdat het toevallige feit van uw bestaan een voor de maatschappij noodzakelijk verschijnsel worde. Gij geeft, om des te meer van het leven en de menschen te ontvangen. Weet gij zelfs wel de menschen te beminnen?»

De schrijver ondervraagt hier zichzelf, en alles wel overwegende, bekend hij, er niets van te weten. Nog duidelijker zijn de volgende bekentenissen:

«Ik ontdek in mijzelven vele goede gevoelens en gezonde verlangens, een voldoende hoeveelheid van wat men gewoonlijk het goede noemt, maar het gevoelen, dat alle anderen in zich zou vereenigen, de heldere en opbouwende gedachte, die orde aanbrengt in alle verschijnselen des levens, vind ik niet in mij ... Wat zal

Sluiten