Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

deren als het hevig onweder is : « 't is de wilde jager! hij schuifelt naar zijne honden, en roept : tjagouw, tjagouw ».

Het heidensch winterfeest van Woden werd op vele plaatsen onder den invloed van christelijke geloofspredikers vervangen door de feesten van Sint Marten of Sint Nicolaas, heiligen die eveneens in den winter gevierd worden, en als ruiters voorgesteld zijn. Zij rijden door de lucht en brengen geschenken, vooral voor de kinderen, mede. In Westfalen heerscht de legende van Hakelberd, den ruiter die op een zwart of wit ros door de lucht vaart. Meermaals doet de legende hem bij eenen smid intreden om zijn paard te laten beslaan. In het Noorden, wordt hetzelfde van Odin verhaald. Volgens de middeleeuwsche legende, wordt niet zelden een ruiter door een duivelspook door de lucht gedragen. Hiermede zal ook de zwarte ridder uit de legende van Carel ende Elegast verwant zijn. Sporen van den mythus, waarin Odin de geesten vergezelt, zijn nog voorhanden in den beroemden middeleeuwschen volksheld, alom bekend onder den naam van Arlequtn. De naam Arlequin beteekent immers niet E/lkónig, roi des uulfics zooals sommigen, ook Göthe, gemeend hebben, maar Elfenkönig, Elfking, koning der Alven of luchtgeesten. Dit bewijst de oudere vorm Helquin {Helkin), die in de middeleeuwsche stukken voorkomt in de uitdrukking mcusnie of mesnie (ménage) d'Helquin. Deze mesne(d)e van Helkin of dit Helkingevolg beteekent immers de schaar der verdoemden die de helsche Satan in duistere nachten door de luchten sleept. Middeleeuwsche schrijvers verhalen menige verschijning van het Helkinleger. Merkwaardig is, in dit opzicht, het visioen van priester (lauchelon, waarin deze den ganschen stoet der helbewoners zag voorbijtrekken en onder hen ook

Sluiten