Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hij gevoelde zijn einde naderen en vroeg, dat de tafel zou worden geslagen J), het gewone teeken, waarop de kloosterlingen kwamen om biddend getuige te zijn van het sterven, en om gretig de laatste woorden van den stervende in heiligen eerbied op te vangen.

Doch men oordeelde zijn dood nog niet nabij, en de tafel werd niet geslagen.

Zoo moest hij, die juist door zijn liefdevol zorgen zoo zeer aan zijne broeders gehecht was, er in berusten te sterven zonder eenige woorden van afscheid te hebben gesproken. Toen hij zag dat er niets aan te doen was, dat hij de tegenwoordigheid „fratrum suorum charissimorum" moest missen, „deinceps nihil intulit, nee propter instantem necessitatem animum suum turbavit, sed ut simplex obediens, et bene mortificatus discipulus in tanta necessitatis hora in concussus perseverans, ordinationi divinae, et fratrum suorum voluntati humiliter se subiecit, factus obediens iisqae ad mor tem

Hierop vouwde hij de handen, boog het hoofd en ontsliep in vrede.

Hij, die ons telkens in zijn geschriften aanmaant in alles op het einde te zien, heeft dat einde bereikt.

Hij, wiens vurigste wensch was God te zien, te schouwen, bij God te zijn, in wiens Breviloquium s) we lezen :

1) Zie over dit gebruik, Acquoy, KL v. W. dl. II p. 302

2) Cap. 46.

Sluiten