Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

paar bekende figuren van de straat, en daarbij ook Manes Rutters.

„Rutters? Rutters?" raadpleegde ik mijn geheugen, doch te vergeefs.

„Wel, ken jij Manes-d'n-Uul niet meer?" vroeg men mij.

Ja, dien herinnerde ik mij zeer goed. Manes-d'n-Uul, dood — sedert gisteren!

En hij zou dus morgen begraven worden, hij, die oude herinnering mijner kinder- en jongensjaren.

Hij had tot voor korte dagen kalmpjes zijn wagen gekruid, en was slechts zeer kort ziek geweest.

Toen ik den volgenden dag de smalle „Kerreschtraot" ') opzocht, waar het huisje van Manes lag, zag ik daar de heele buurt in rep en roer. Een mooie kist, met het dekkleed der hoogere klassen gedekt, was in de deur geplaatst en daarop een prachtige krans neergelegd.

Ook het aantal geestelijken en het vooruit gedragen kruis deden zien, dat hier uit volle beurs werd betaald, en op ieders gelaat stond de vraag te lezen : „hoe is dat mogelijk ?"

De verwondering groeide aan, toen als eerste achter de kist de plaats der familie werd ingenomen door Dokter Willem Korver, waarachter ik mij aansloot.

De buren volgden in rijen van vier en vijf.

Stapvoets en onder het zingen der lijkzangen werd daar Manes-d'n-Uul kerkwaarts gedragen, zoo plechtig en langzaam, dat ik een der buren achter mij hoorde zeggen:

1) Karren-straat (straatnaam.)

Sluiten