Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Werkelijk kwam hij het adres van de dames Adamson te weten. „Mrs. Ebeling was zeer ziek, mijnheer," zeide een oude heer van het gezelschap, „zij zal wel in Londen gebleven zijn, zij was te ziek om verder te reizen. Ik had haar mijn hulp aangeboden, maar de dames Adamson namen op zich geheel voor haar te zorgen ... iedereen hield van haar, het was een genot haar van dienst te kunnen zijn."

Walter stelde zich zelf en mij voor en men vertelde ons, dat Mrs. Ebeling over ons gesproken had, maar dat zij ons niet in Southampton verwachtte.

„Zij lag den geheelen dag op een ziekenstoel op dek en was te zwak om voor haar kindje te zorgen. Het liet zich heel zoet door anderen helpen," vertelde een der dames.

Wij bedankten het gezelschap voor hunne inlichtingen en vertrokken zoo spoedig mogelijk naar Londen.

Het weer bleef even onstuimig en vuil, de zon vertoonde zich niet en het regende onophoudelijk. Wij hadden geen moeite om het huis van de dames Adamson te vinden.

„Wat ben ik blij, dat jullie gekomen bent," herhaalde Nelly telkens, toen wij voor haar bed zaten en zij onze handen in de hare hield. Wij hadden haar gevonden in eene kamer in een ouderwetsch Londensch huis, waar weinig licht binnendrong, de kamer was echter met zulk een comfort ingericht, dat men aan het vuile, onvriendelijke weer daar buiten in het geheel niet herinnerd werd.

„Nu ontbreekt mij niets meer," vervolgde zij, behaaglijk achterover leunend in de kussens, „niets meer ...

Sluiten