Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

in alles, als men maar vriendelijk voor hem was, morgen avond zou hij zich zoet door Anna laten helpen.

„Mama gaat morgen weg," trachtte ik hem aan het verstand te brengen, toen hij met zijn witte nachthemdje aan in zijn bedje lag.

„Jan gaat mee," antwoordde hij beslist en vleide zich behaaglijk neer.

Ik legde mijn hoofd naast het zijne: „Zal Jantje mama niet vergeten?"

Inplaats van te antwoorden kraaide hij het uit van pret, hij had de haarspelden uit mijn haar getrokken en dit viel nu los op mijn rug.

„Ondeugd," riep ik uit, mij oprichtend, „wat heb je nu gedaan?"

Hij strooide de haarspelden door zijn bed en trok mij aan het haar, toen ik ze wilde opzoeken.

Hij keek mij uitdagend aan en ik begreep, dat als ik hem niet al te opgewonden wilde maken, ik maar zoo gauw mogelijk de slaapkamer moest verlaten.

Toch kon ik niet besluiten naar beneden te gaan Ik bleef in de kamer daarnaast voor het open raam staan en keek naar den avondhemel, die nog geheel rose gekleurd was.

Morgenavond zou ik ver van hier zijn en mijn ventje niet naar bed brengen. Mijne oogen vulden zich met tranen, ik moest het uitsnikken. Het was niet alleen om Jan dat ik schreide, ik zou hem immers over eenige weken weerzien, maar ik voelde mij zoo diep ongelukkig.

Eensklaps schrikte ik op van Walters stem. „Slaapt Jan nog niet, dat je geen thee komt schenken?" Ineen

Sluiten