Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

met een paar op dezelfde wijze onkenbaar gemaakte companions naar het tafeltje toe en spreekt den vroolijken Frans aldus toe: „Ah zoo, vrindje, smaken ze lekker de oestertjes? .... Zoo, zoo, meneer amuseert zich. Wel wel! Zeg eens, herinner je je nog dat je in de Rue de la Madeleine handschoentjes stond te verkoopen, herinner je je dat nog, die tijd, dat je voor 60 frcs. in de kost was? Herinner je maar eens hoe je toen, en op welke manier de dochter van je principaal tot vrouw kreeg, denk eens goed na. En nu ligt de arme stumper ziek te bed, nadat je haar een jaar lang stelselmatig vermoord hebt, door je liederlijke gedrag met schepsels zooals deze hier." Flauw en gedwongen lachend protesteerde hij. Maar steeds hem met den vinger dreigend ging zij voort, „Weet je wat je doen moest?

Je moest naar je huis en naar die ziekenkamer gaan en op je knieën vergeving vragen aan je engel van een vrouw, die je misleid en vermoord hebt, jou ellendeling, die hier zit te lachen met je huichelachtige bedriegersgezicht. Het ware te wenschen dat ze je den toegang weigerde, want je verdient het niet, dat men je vergeven zou ...De dichte drom toehoorders werd gebroken door den eigenaar, die zeide: „Pas trop fort s. v. p.; c'est assez." „Ja wel", antwoordde het masker, „we zullen gaan, het is inderdaad genoeg. Je behoeft ons niet aan de deur te zetten, wij gaan al! maar toen eenige vrouwen, waaronder ook de twee waarmede de seigneur in questie zat, begonnen te schreeuwen „A la porte, a la porte," werd dit overstemd door een dreunend bravo-geroep voor het cordate vrouwtje, dat daar zoo heftig had uitgepakt. Wie was het? Allicht een

Sluiten