Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

me verder." De blinde schudde van neen, maar Hetty hield aan, nam ander papier, doopte de pen in de inkt en bleef zitten wachten. Opeens stond mevrouw op en nam haar oude plaats weer in. „Je hebt gelijk," zei ze kortaf, „wacht — ik zal overnieuw beginnen — anders . . . ." en Hetty schreef:

„Beste jongen, Deze brief is, zooals je ziet weer niet door mij geschreven en nu, Willem, moet ik je gaan vertellen, wat ik je zoo graag bespaard had, maar 't moet en je zoudt het licht van anderen hooren. — Je zult nooit meer een brief van mijne hand krijgen — ik kan je niet meer schrijven — sinds bijna drie maanden ben ik volslagen blind. Beloof mij het je niet te veel aan te trekken, het is niet zoo erg, als men het zich voorstelt. Je vader is allerliefst en allerhartelijkst voor mij. Ik ben nu al heelemaal aan mijn lot gewend en voel me tevreden, De kennissen vergeten me niet en ik krijg 'n allerliefst, jong meisje tot gezelschap ■— had ik het wel beter kunnen treffen? je ziet er is altijd nog 'n boel goeds in het leven en zoolang men maar liefde om zich heen voelt en jong van hart is, kan men nog veel genieten.

Maak je het goed ? Schrijf vooral lang en dikwijls. Ik hoef nu niet meer m'n oogen te sluiten om je duidelijk voor me te zien en meer dan ooit, draag ik je beeld in mijn hart. Je liefhebbende moeder."

Zonder aarzelen, zonder weifelen had ze het alles gezegd, en toen ze klaar was, kwam er ontspanning over haar, 'n gevoel van rust, dat het nu achter den rug was.

„Ik ben moe, Hetty en jij moet naar huis. Santje

Sluiten