Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zamerhand alles aan Renier had overgelaten werd er hierdoor weer ingehaald en begon er ook weer belang in te stellen. Ze maakte met Hetty samen het menu op en lachte zich soms tranen over de voorstellingen, die Hetty had van prijzen en gewichten.

„Als ik jou liet begaan — je bestellingen zouden voor 'n heel regiment kunnen dienen."

Hetiy wist mevrouw over te halen aan haar arm eene wandeling te gaan doen. Mevrouw zag er erg tegenop.

„O nee — ik voel al die medelijdende, nieuwsgierige blikken van de voorbijgangers op me rusten — ik kan immers heel goed in den tuin gaan-"

„Kom, wie ziet dat nou! er is toch niets bijzonders aan als we gearmd voortstappen en dan doet u 'n voile voor; kom, 't is zulk heerlijk, zonnig weer — als u 't maar één keer gedaan hebt."

En zoo wist de „kleine dwingeland" onder vroolijken scherts „haar mevrouw" tot alles te krijgen, steeds voorgevende, dat het alles voor haar eigen plezier was ^ oortaan wandelden de twee iederen dag; de frissche lucht en de beweging deden mevrouw Hartefeld zichtbaar goed.

„Ik zal wel es met je gaan als 't minder koud is," zei haar man nu en dan, „je loopt me te langzaam en 't is ook eigenlijk meer vrouwenwerk zooiets."

Met Hetty was er iets heel nieuws, iets heel frisch in 't ouwe, stille huis gekomen — als 'n kamer, die lang dicht is geweest en waar nu eindelijk zonneschijn en warme lentewind binnenkomen. Haar natuurlijke opgewektheid oefende een prettigen invloed uit. Ze gevoelde zich geheel in harmonie met haar omgeving,

L IS

Sluiten