Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Wat bleef haar te doen? Heengaan met eene enkele stulp, nieuw kabaal maken, of wel de stulp niet aanvaa rden ?

Daarop kon, althans niet op dien stond, nog geen afdoende antwoord gegeven worden, want zij scheen gansch besluiteloos en verkropte hare woede.

De meid bleek oneindig praktischer te zijn dan hare meesteres, want deze had reeds de stulp in den arm genomen, wellicht uit vrees dat er inmiddels nog eene of andere betwisting kon oprijzen, die voor gevolg hebben zou, dat haar ook deze stulp ontnomen werde.

Eensklaps wendde juffrouw Wolvers zich andermaal tot den gemeentesecretaris met de woorden:

„Het is dan wel stellig zoo besloten, dat elke stulp een afzonderlijke prijs uitmaakt?"

„Zeer stellig."

„Maar moet ge nu niet met mij bekennen, dat zulk besluit onaannemelijk, onvoorzichtig, belachelijk, dom, kinderachtig, onnadenkend is, ja te bespottelijk om genomen te worden door menschen, die nog voor 'nen halven centiem verstand bezitten?"

„Al wat ge wilt. juffrouw, maar het besluit is genomen en daarmee gedaan."

En weer stond de juffrouw op het punt haar litanie van scheldwoorden te herbeginnen, toen de deur der gelachkamer werd geopend, en een welgekleed heer van zeven of acht-en-twintigjarigen leeftijd binnentrad. Het was de jonge onderwijzer der gemeente, door iedereen gezocht om zijn luimig karakter.

Hij trad regelrecht op de meid toe en sprak op eenigszins gebiedenden toon:

Sluiten