Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van wereldhervormers in versleten broeken en gichelende meisjes met afgetrapte rokken.

Alles ellende, alles verval, alles puin.

Alles moest neergehaald, weg, tot den grond, als het oude huis dat werd afgebroken.

En Roza schreed zwijgend voort, gaande door het puin van eeuwen en door drommen joelende en schreeuwende kinderen, met botte gezichten van verwaarloozing en met de armelijke gebaren van hunne vaders en moeders.

't Was beter zóó. Zij moest óók maar weg, evenals die huizen, evenals die voddige kinderen.

Zij had geleefd op dienzelfden mesthoop, had geleefd in datzelfde vuil, had geademd in dienzelfden walm. Beter zoo. E^eter zóó.

Kon de zon schijnen in die huizen van leed ? Had ooit de wind er verkwikkend gewaaid ? En was daar ooit iets anders geweest dan vuil en stof?

En, toen ze aankwam in den kelder, daar ze woonde, en haar tegensloeg de benauwde, vochtige lucht, dat ze flauw werd, gevoelde ze eerst recht haar noodlot.

En ze was zich als een kind, dat hopeloos verdrinkt in eenen moddersloot.

Het moest. Het kon niet anders zijn. Ze was geboren om ellende te hebben, en zou vergaan in die ellende :

Het oude huis had het haar gezegd

Sluiten