Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te kijken hoe mooi het lange haar over hare schouders naar beneden hing en hoe hoog ze haar kuif wel maken kon.

„O moedertje, moedertje, ik heb wat bedacht — Emmy en ik hebben het samen bedacht!" riep ze, op een somberen Octoberdag opgewonden de kamer inkomend. „O, ik hoop dat u het goed zult vinden — het is zoo'n leuk plan, het is een plannetje voor Sint-Nicolaas."

„Ik dacht dat je daar al allerlei plannetjes voor hadt, Hanna."

„Jawel, maar dit is veel aardiger dan al het andere. Ik wou zoo graag — ziet u, ik wou zoo v r e e s e 1 ij k graag dat het mocht."

„Maar kindje, als je nu eens niet telkens hetzelfde zei en me eerst eens vertelde wat je graag zou willen, misschien konden we dan eens zien of het ging."

Toen kwam het er uit in groote haast en met innige warmte dat Hanna zoo graag wou dat Dientje's zuster, die weduwe geworden was en vier kinderen had, drie meisjes en een jongen, den Sinterklaasavond bij Mien en Hanna en Dientje zou komen vieren. En Hanna klapte in de handen en danste de kamer door, toen Mien terstond hare ingenomenheid met het plan betuigde en alleen als voorwaarde stelde dat Dientje mee in het geheim moest worden genomen opdat zij geraadpleegd zou kunnen worden omtrent de keuze der geschenken, want natuurlijk moesten al de vier kinderen meekomen, de jongste was al vijf jaar, die kon best ook tot tien uur opblijven, vond Hanna.

Dientje werd in de kamer geroepen en kleurde en zette groote oogen op, toen Mien haar op de hoogte

Sluiten