Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Op, als des zomermorgens 't vee ontwaakt,

Uit dauw zich heft, en 't gras raast bij hun grazen.

Zo suisde 't ook in hem, nu hier dan daar,

Maar zomermorgen was het niet in hem.

Hij zag de strijd weer en vergat z'n leed

Bij 't zien van brug en slagveld, waar hij vocht

En viel, met ere, ja, maar — daar ook had

Hij 't laatste woord op aarde van z'n vrouw

Gehoord. — Z'n vrouw! en 't licht paleis, vol lach

En kinderpraat in Walhal werd 'en beeld,

Dat in z'n denken vóór dit landschap drong

En 't overlichtte. Voort! — Was dat de plek niet,

Vanwaar zij eens de vijand overvielen.

O, kon hij zo weer strijden als die dag,

Nu om z'n vrouw, blond dochtertje, z'n Hagen,

De forse roodwang-knaap terug te krijgen .

Hoe dreef dat babblen-in-hem, 't vrouwebeeld,

Tot spoed I

Het beekje ontmoette 'en beek Saam gingen zij als 'n vader en z'n zoon Hun weg, 'en witte vogelpluim wees hem De richting, zwart stond daar 'en hut, bekend Door 't stenen pad in 't beekje, waar hij luid Het water over hoorde stromen, 't Moest De weg zijn die hij eenmaal volgde, waar Hij Geertruid zag op 't erf, haar kind op de arm . .

Sluiten