Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

natten weg overwonnen. Zij komt in'twee vormen voor; als amalgamatie- en als loogproces.

De amalgamatie werd in 1557 door Medina uitgevonden. Zij berust hierop, dat het metalliek zilver door kwik rechtstreeks wordt opgenomen onder vorming van een amalgama, en is vooral geschikt voor zwavelhoudende ertsen. Hoofdzakelijk in Amerika (Mexico) aangewend, levert zij nog een aanzienlijk gedeelte van de wereldproductie aan zilver. Bij de Amerikaansche hoopenamalgamatie (patioproces) wordt fijn geklopt en geslibd zilvererts in afwis-

in ijzeren pannen onder toevoeging van kwik, water en eenige reagentia (keukenzout, kopervitriool, cyankalium'enz.). Dit gebeurt in een ijzeren amalgameerpan (fig. 7) a, waarin een looper b met daaraan bevestigde vleugels c binnen een doorboorden mantel d rondwentelt. De vleugels dragen aan de onderzijde verdikkingen, schoenen geheeten, om hun wrijvende werking te verhoogen. De ertsbrij ontwijkt door de openingen in den mantel d, terwijl de verdere bewerking overeenkomt met die bij de Freiberger amalgamatie. Deze laatste wordt voor-

fig. 6.

Amalgamatietuin in Mexico.

selende lagen met keukenzout (3—5%) en magistral (kopersulfaat) op een plaveisel (patio) innig vermengd, waarna men een fijnen regen van kwik op een hoop doet nederdalen, die telkens door muildieren dooreen getreden wordt (fig. 7). Op één deel zilver, dat wordt verkregen, zijn 6—8 deelen kwikzilver noodig. Het scheikundig verloop van de amalgamatie is nog niet geheel opgehelderd. Er ontstaat zilveramalgama. Na 12—45 en meer dagen wordt de massa in kuipen uitgew^sschen, het op den bodem afgescheiden zilveramalgama door lederen zakken geperst om het overgebleven kwik te verwijderen en daarna onder een ijzeren, boven water geplaatste klok verhit, waarbij het zilver achterblijft en het vluchtig geworden kwik in het water weder verdicht wordt. Deze methode kost echter veel tijd en veroorzaakt een aanmerkelijk verlies van kwik en zilver. Om deze reden bracht men in Europa daarin de volgende wijziging: de ertsen worden met keukenzout geroost, waarbij het zwavelzilver in chloorzilver verandert. De roostmassa werd gemalen en gezeefd en daarna in rondwentelende vaten met water en ijzer gestort. Daardoor wordt het chloorzilver ontleed. Het gevormde vrije zilver werd dan later doormiddel van kwikzilver uitgetrokken. Men noemt dit de Freiberger vatenamalgarnatie, omdat dit procédé van 1790— 1857 toepassing vond op Halsbrücke bij Freiberg. Verwant daarmede is de pannenamalgamatie, waarbij geroost erts verwerkt wordt. Men wrijft dit fijn

namelijk op de rijke, de pannenamalgamatie op de arme zilverertsen toegepast. Zij was instaat deze tot op 0,004% uit te trekken.

Sedert 1856 zijn in Europa de loogprocessen in ge-

Fig. 7.

Amalgamatiepan.

bruik gekomen. Zij vinden toepassing bij arme ertsen, welke niet met voordeel door amalgameeren of smelten kunnen worden verwerkt alsmede bij zwartkoper, kopersteen enz. Zij werken snel en goedkoop en kunnen ook in het klein worden toege-

Sluiten