Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wordt, zoo wordt ook door de verschillende offers inderdaad slechts op één offer gewezen, en in dat offer op de overgave van het geheele hart, de geheele ziel, het geheele verstand, en alle krachten, gaven en bezittingen, etc. etc., tot verheerlijking van dien eenigen waarachtigen God.

Zoo waren de offers dan niet plaatsvervangend, maar veeleer openbare en diep aangrijpende uitdrukkingen van hetgeen innerlijk gevoeld werd. Ps. 51 : 16, 17. Als het innerlijk gevoel niet zuiver door de uitwendige offers uitgedrukt werd, waren zij vergeefsche offers. Jes. 1 : 13. Ook wilde God geen ziekelijk of gebrekkig offer aannemen, Mal. 1 : 6—9, maar een volkomen offer, dat is, een offer zonder gebrék werd vereischt, Lev. 1 : 3 e. a. p., als uitdrukking öf van een volkomen aan God gewijd, öf over de zonde verootmoedigd, óf vanwege de vergeving of andere weldaden, die men ontvangen had, dankbaar gemoed.

Zoo was de dood van het verbondsoffer, Ex. 24: 4—8, de uitdrukking van bereidvaardigheid, om tot den dood toe aan het verbond getrouw te zijn; en in de morgenen avondbrandoffers, (brandoffers geheeten, omdat zij geheel en al op het altaar verbrand moesten worden, als zinnebeeld van algeheele overgave en toewijding aan den Heer en zijnen dienst) werden de Joden voortdurend aan hun eenmaal gesloten verbond herinnerd.

Als iemand dit verbond had verbroken, door daartegen met opgeheven hand te zondigen, dan was er geen offer en geene vergeving, — de zondaar moest sterven. — In sommige gevallen, misschien zouden wij mogen zeggen van drift, of onnadenkendheid, of zwakheid, moest de zonde eveneens met den dood gestraft worden, zooals bijv. in geval de naam des Heeren misbruikt, de sabbath gebroken, of echtbreuk gepleegd was, etc. etc. Alleen in geval van zonden van min-

Sluiten