Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

was, in deze wereld op niets anders dan op wederwaardigheden te rekenen, worden zij nochtans vermaand om getrouw te zijn met het oog op de kronen, welke die dag aanbrengen zal. Den Pergamers werd het als eene zaak van rechtvaardige verschrikking voorgehouden, ten gevolge van de leeringen van Balaam en van de Nicolaïeten, en als de krachtige aansporing tot onmiddellijke bekeering. De geloovigen van Thyatire worden hierop gewezen als de beweegreden om het geloof te behouden, en als op eene gebeurtenis, die aan hunnen strijd en hunne verzoekingen een einde zou maken. Den Sardiërs wordt aanbevolen te gedenken, hoe zij ontvangen en gehoord hadden, dit te bewaren, en zich te bekeeren, en te waken, opdat hun Heer en Rechter niet over hen kome, als een dief, wat als de grootste ramp wordt beschouwd. Den Filadelfiërs wordt als eene zaak van groote vertroosting en hoop aangekondigd, dat Christus spoedig komen zal. En aan de Laodiceërs wordt Hij gepredikt, als reeds gekomen, aan de deur kloppende, en gereed om hen, die Hem ontvangen te zegenen, maar ook om de lauwe menigte, die het aan vuur en aan tijdige bekeering ontbreekt, met walging te verwerpen.

Sommigen zeggen dat de dood, geheel en alleen, de komst van Christus is tot den enkelen persoon, en dat wij de menschen vertroosten en vermanen moeten, door hen te wijzen op hunne sterfelijkheid. Maar dat doet Christus in deze brieven niet. Behalve in den brief aan de gemeente te Smirna, is er geen enkele wenk, dat er voor één dergenen die in waarheid gelooven zoo iets als de dood bestaat. Ik betwijfel het, of de Schrift wel aan eenig Christen het recht geeft, te verwachten dat hij sterven zal. Paulus heeft ons in verschillende uitdrukkingen geleerd, dat er Christenen zijn, die niet zullen sterven. Diegenen, van het wachtende

Sluiten