Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

meegedragen naar begrepen worden. Het Evangelie der verlossing, ook voor de jeugd, de Kerk behoort er de draagster van te zijn. De jongeren beijveren zich in hun zelfstandigheid om deze blijde boodschap te doorgronden. Naar de Kerk evenwel blijven zij uitzien om voorlichting. Het kan niet anders, zij verlangen niet slechts de ontmoeting met den enkelen kerkmensch in den vorm van hun leider. Hun begeeren is, dat de Kerk in haar geheel haar de helpende hand zal bieden. Er komt steeds sterker verlangen naar haar volle toewijding ook voor hen, naar haar geestelijken bijstand.

c. Zoekende beweging.

Kerk en Jongeren. — „Wat men liefheeft, daar geeft men dikwijls op af". Wonderlijk is dat, doch erzitwaarheid in dit woord. Want gaan wij nadenken over de zoekende beweging tusschen Kerk en Jongeren, dan stuiten onwillekeurig onze gedachten op dingen, die ons oogenschijnlijk van het tegendeel getuigen. Wat hebben Jongeren ontzaglijk veel kritiek op de Kerk. En men staat soms verbaasd ook over de heftigheid, waarmee die wordt uitgesproken. De Kerk is burgerlijk. Behoort bij den bakker en den kruidenier; bij den ambtenaar en den rentenier. De Kerk is ouderwetsch. De Wet wordt steevast gelezen, de preek heeft altijd een verdeeling in drieën. Er zijn ouderlingen en diakenen, die in hun ambt schijnen geboren te zijn; nooit komen er anderen hun vervangen. Wat een administratie met bevolkingsregisters en belastingbiljetten. Al die collecten, soms vier in één dienst. Verhuurde zitplaatsen; het plaatsengeldbusje. Kritiek, fel en onbeschroomd.

Waarom dat alles niet soepeler en gemakkelijker? Waarom geen begrijpelijker manier van preeken? Waarom niet staan bij het zingen? Waarom geen kerkkoor en uitgebreider liturgie? Waarom de stand van zaken der diaconie en der kerkvoogdij niet openlijker behandeld? Waarom de kerkeraden niet uit-

Sluiten