Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

moeten gekozen worden, op voordracht van den kerkeraad, of zonder advies van dien kant enz. In de gereformeerde kerkordes is dat verschillend geregeld. Wij gaan daar dus thans niet dieper op in. Het is echter niet juist om te zeggen: binnen het gereformeerd Protestantisme is ruimte zoowel voor de presbyteriale als voor de episcopale kerkorde. Want in een echte bisschoppelijke Kerk kiest de gemeente haar eigen ambtsdragers niet uit eigen midden, zij worden haar eenvoudig toegewezen. Daar staat de ambtsdrager zoowel aan het hoofd van een aantal gemeenten, als van een aantal andere ambtsdragers. Kortom, met geen enkele van de vijf genoemde richtlijnen wordt door de episcopale kerkorde rekening gehouden. Daarom kiezen wij onverkort voor de presbyteriale kerkorde. En de titel van deze brochure wordt niet veranderd in: presbyteriaal èn episcopaal, maar blijft: presbyteriaal óf episcopaal. Het is óf het één, óf het ander.

Een andere vraag is, of de presbyteriale kerkorde het superintendentschap uitsluit. In de Luthersche kerken van de 16de eeuw was de figuur van den superintendent vrijwel regel. Niet dat hij in de plaats van den Roomschen bisschop was getreden. De wereldlijke macht van den bisschop was na de kerkhervorming overgedragen aan den landsheer, geestelijk was de „Pfarrer" in zijn plaats gekomen. De superintendent was visitator. Een voorbeeld van zijn functie zag men in de opdracht der gemeente te Jeruzalem aan Petrus om de omliggende gemeenten te bezoeken. Ook verwees men graag naar de inspectie-reizen van Paulus langs de door hem gestichte gemeenten. De verschillende Luthersche kerkordes regelen zijn bevoegdheid verschillend. Een voornaam onderdeel van zijn taak was gewoonlijk het toezicht op de predikanten. Hij moest letten op hun leer en leven. Wanneer een predikant lui was, of niet meer studeerde, moest hij ingrijpen en dien predikant

Sluiten