Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

strijd is uit Galaten II vs. 11 enz., waar Petrus, de eerste Paus, zooals de Roomschen zeggen, door zijn broeder Paulus in 't openbaar bestraft werd, om zijn niet wandelen, overeenkomstig hetgeen beiden voor Onfeilbare waarheid hielden, en wat op het Concilie te Jeruzalem als dogma was geproclameerd. En is langs dien weg ook de Kerk niet ten allen tijde in de waarheid geleid, wat ze ook dienaangaande immer te worstelen had om het vreemde vuur van den altaar te houden, dat ze zelfs nu erf dan als ware 't echt een tijd lang gedurig daarop moest dulden 1), toch overwon zij ten allen tijde na korter of langer strijd als het Ligchaam van 't Onfeilbaar Hoofd, de ongeneesselijke leden die het gansche ligchaam zouden bederven, afzettende en verwijderende? Alleen dan behaalde zij die triomfen als zij zich aan haar grondslag, de H. Schrift vasthield, niet als zij die tijdelijk of voor een deel varen liet. Doch die vasthoudende werd zij dan ook de Onfeilbare Kerk, die niet hetzelfde is als de Onfeilbare Schrift, doch tot haar in verhouding staat als gebouw tot fondament. Dit is het wat ons met ingenomenheid doet spreken van de allereerste Conciliën, dat van Nicaea enz., van de leer der vaderen, als anderzints. Waar de H, Schrift b. v. de leer van Jezus' Godheid en Menschheid zoo duidelijk had geleerd, daar leerde de eerste Christenkerk door een juisten tact gedreven, neen, liever door den H. Geest geleid, die steenen zamenvoegen tot één gebouw, bouwende als met het geweer in de eene en het truweel in de andere hand, opdat die zamenvoeging inderdaad zamen voeging zou zijn, en niet, zooals anderen wilden, inéénsmelting door inkorting aan één der beide zijden of hoe dan ook. Met de anthropologische leer van zonde en genade ging het even als met die Christologie...ja zoo, we

1) Dit dus altijd en overal ten gevolge eener tijdelijke overheerscMng harer abnatuhr, harer ziekelijke, dwalende leden, gesteund door het staatsgezag, dat zoo vaak de dwaling beschermde en hielp handhaven. Zoo reeds Achab t. a. p. in 't gansche rijk der 10 stammen. Over de regte verhouding van kerk en staat, in. verband met Godstaat, later meer.

Sluiten