Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

pathische) persoonhjkheidsstractuur in een overwegende meerderheid der voorgekomen gevallen het verschijnsel genialiteit deed ontstaan. Niet „ondanks", maar „met medewerking van" een psychopathische persoonHjkheids-structuur zonden genialen tot genialen geworden kunnen zijn. Degenen dan ook, welke slechts smalend of medelijdend geringschattend over een psychopaath meenen te kunnen spreken, zouden dan ook wel mogen bedenken, dat het zeker voor een overwegend gedeelte psychopathische persoonlijkheden geweest zijn, welke tot de allergrootsten onder de menschen en tot dragers van cultureele waarden behooren en behoord hebben. Dan zal men ook eerst recht terughuiveren voor het toepassen van die „voorzorgs-maatregelen", welke de Menschheid wellicht mede zouden berooven van diegenen, welke tevens haar hoogste sieraad vormen: de genialen.

Uit het voorafgaande zou men mogelijkerwijs de gevolgtrekking willen maken, dat hier een poging wordt gedaan een lans te breken voor in sociaal opzicht toch menigmaal asociale en anti-sociale elementen onzer samenleving en hun bestaansrecht te willen verdedigen op wel zeer wankele gronden. Men raakt hier echter aan de ethische zij de van het vraagstuk en de vraag is hier gerechtvaardigd, in hoeverre niet elk Mensch eenzelfde waarde voor God bezit en een „lebensunwertes Leben", — een inderdaad weerzinwekkende term — niet veeleer een uitvinding is van een in eigenwaan verblinde Menschheid. Nu hoort men wel van verschillende zijden het standpunt verkondigen, dat één der meest belangrijke oorzaken voor de ongunstige verhoudingen op sociaal-oeconomisch gebied mede gelegen zou zijn in een verkeerde toepassing van humaniteits-beginselen. Men wijst er op, hoe de gelden, welke zoowel van Overheidswege als uit particulier initiatief worden uitgegeven voor bouw en onderhoud van instituten en inrichtingen, welke het bestaan van tallooze zwakzinnigen en andere geesteszieken trachten te rekken, beter en doelmatiger besteed zouden kunnen worden. Aan diegenen, welke dit standpunt meenen te moeten innemen, zou men het volgende kunnen antwoorden: toegevend, dat inderdaad de belangen der gemeenschap zwaarder wegen dan die van het individu, is deze leuze slechts dan te aanvaarden, wanneer het individueele bestaansrecht geëerbiedigd blijft en men niet met deze leuze egoistische beweegredenen in een pseudo-sociaal kleed tracht te hullen. Nog steeds komt de charitas aan de gemeenschap ten goede en versterkt zij het saamhoorigheidsbesef.

Wanneer men dan al zint op middelen, welke als voorzorgsmaatregelen hebben dienst te doen, waar het geldt naast en zélfs tegen het individueele belang de belangen der gemeenschap te bevorderen, dan

Sluiten