Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dwazen waan versterken dat gereformeerd te zijn en in de volkskerk te blijven, twee zaken zijn even strijdig als water en vuur. Welk een onchristelijk leedvermaak straalt er door in de organen hunner pers als hier of daar in de Herv. kerk de verwarring eens ten top stijgt of waar vooralsnog ons de onmogelijkheid blijkt om verlost te worden uit de doolpadeu van het synodale labyrinth. Ja hoe kleingeestig neringziek betoont men zich vaak waar de gereformeerde prediking een schare volks naar de Herv. kerk terugvoert, dat bij ons behoort, maar bij hen een tijdelijke schuilplaats had gevonden. Het zou belachelijk zijn indien het niet zoo treurig was te herinneren bijv. aan een plaatselijk feit (op vele plaatsen trouwens waar te nemen) hoe de afgescheidenen innemend lief zijn voor mijn ethisch-irenischen amptgenoot alhier, die hun natuurlijk geen afbreuk doet, daarentegen uiterst stroef, ja vaak met stillen wrok vervuld zijn tegenover mij, gelijk ook vroeger tegenover mijn voorganger, die van dezelfde richting was als ik, omdat onze prediking naar de Herv. kerk terugvoert, die er eigenlijk behooren, of wel deze of gene hunner schapen naar die gehate volkskerk lokt. Het is natuurlijk het verstandigst van dergelijke gevoeligheden niet te veel notitie te nemen. Maar zulke kleinigheden teekenen den toestand; ze staven de bewering dat de afgescheidenen het wederopleven der gereformeerde beginselen in de Herv. kerk met bezorgdheid ja va^k met stillen nijd beschouwen.

En nu sprak ik nog niet van .hun ongeloof aan het welslagen der Vrije universiteit, die zeker ook wel niet in genegenheid wortelt of uit teedere bezorgdheid wordt geboren ?

We hadden zoo kunnen verwachten dunkt ons, dat

Sluiten