Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Van dien tijd af heeft zij zich steeds gekenmerkt door een zeer godvruchtigen wandel en was Christus haar in den vollen zin des woords: Alles. Het was roerend om de oude vrouw te hooren, wanneer over het lijden en den dood des Heeren werd gesproken, en dit scheen dan hare geheele ziel in te nemen. Dan placht zij vaak te zeggen: „voor mij, voor mijne zonden moest Hij dat alles lijden," terwijl dan zoete vreugdetranen over hare rimpelige wangen vloeiden. Zij was zeer nauwgezet in het bijwonen van den openbaren godsdienst en was meestal de eerste in het huis des gebeds tegenwoordig. Gewoonlijk zag men haar op de stoep der kerk of voor de deur zitten, om den tijd af te wachten dat de deuren werden geopend. Onder het zingen kon men hare bevende stem onderscheiden, en door het gedurig knikken van haar hoofd toonde zij in te stemmen met de waarheden, die zij hoorde verkondigen. Bij ongunstig weder of lichamelijke ongesteldheid verzuimde zij toch niet om met de gemeente op te gaan, en wanneer men haar daarover aansprak antwoordde zij: „de Heere heeft mij hier gebracht, Hij heeft mij kracht gegeven."

In de eenvoudigste zaken erkende zij de hand des Heeren en Zijne liefderijke zorg voor haar ook in de kleinste bijzonheden. Zoo was het dat ze van iemand eene kleine gift ontving , waarop ze haren dank betuigende aan den gever er op liet volgen: „Ja, de Heere heeft geweten dat mijn snuif op was." Het was dan ook treffend, hoe de Heere voor haar zorgde, waarom zij dan ook niet zelden de woorden van den dichter tot de hare maken mocht: „ik ben jong geweest, ook ben ik oud geworden, maa*- heb nooit gezien den rechtvaardige verlaten, noch zijn zaad zoekende brood."

De oude Lena was veel in het gebed. In den vroegen morgen en dikwijls in de stilte van den nacht kon men hare stem hooren, worstelende met den Heere. Toen zij op zekeren

Sluiten