Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

afscheidde en aan. den voet van Sinaï bevestigd en tot een nationaal verbond verheven werd. Onder Israël was kerk en staat niet één en hetzelfde; er was onderscheid tusschen priester en koning, tempel en paleis, godsdienstige en burgerlijke wetten. Maar beide waren toch zoo nauw vereenigd, dat burger en geloovige, natie en volk Gods saamvielen, en het ééne Goddelijke wet was, die heel het leven van Israël beheerschte. Israël als volk was eene trim """ of eene "ilr1 bitp. Beide deze woorden worden in het O. T. van de vergadering of de gemeente Israels, zonder onderscheid van beteekenis, gebruikt. Maar na de ballingschap onderging Israels volksbestaan eene merkwaardige verandering; de Joden hielden op een volk te zijn als de andere volken der aarde en werden eene godsdienstige gemeente. Op alle plaatsen in en buiten Palestina ontstonden er samenkomsten der geloovigen op den sabbat, Ps. 74:8, Hd. 15:21, om de wet te lezen en in haar onderwezen te worden; het leeren was het voornaamste bestanddeel van den daarin geoefenden eeredienst, Mk. 1:21, 6:2 enz. Deze vergaderingen, avvccywyr], werden voor de Joden meer en meer het middelpunt van hun religieuze leven en kregen in plaatsen met gemengde of overwegend Grieksche bevolking eene zelfstandige organisatie. De tempel te Jeruzalem bleef wel bestaan en werd nog altijd geëerd als de plaats van de bijzondere tegenwoordigheid Gods. Maar de Joden buiten Jeruzalem kregen toch allengs eene godsdienstoefening, die buiten tempel en altaar, buiten priesterschap en offerande omging, en geheel en al in prediking en in gebed bestond. Daardoor werd reeds in de dagen des O. T. de Christelijke gemeente voorbereid. Evanals de beide Hebreeuwsche, werden de Grieksche woorden, avvayor/Tj en ixxXrjaia) oorspronkelijk voor deze godsdienstige samenkomsten der Joden dooreen gebruikt; de LXX zet nr in den regel door avvaywyrj over, en bnp door ixxXrjaia, behalve in Ex. Lev. Num. Jos., waar ook ~~~ gewoonlijk door avraywyrj wordt vertaald. Maar langzamerhand kwam er bij de Joden toch reeds dit onderscheid, dat avvaywyrj meer de empirische, feitelijke samenkomst aanduidde (congregatio, vergadering), en èxxlrfiia het woord werd voor de ideale gemeente, gelijk zij de door God tot zijn heil geroepenen omvat (convocatio, gemeente) 1).

486. Hieruit wordt verklaard, dat het Christelijk spraakgebruik

i) Schürer, t. a. p. II 428 v. Strack, art. Synagogen in PRE3 XIX 223.

Sluiten